జీవితానుభవం ఎంతైనా గొప్పది

 

'తాతా.. బావున్నావా?'- ఆ పలకరింపు విని తల తిప్పి చూసా. నా పక్కనే కారులో కిరణ్. సాధారణంగా కారుకు, సైకిలుకు స్నేహం తక్కువ. అందులో లిబర్టీలాంటి బిజీ సెంటర్‌లో కారు ఆపి మరీ పలకరించటం అరుదైన సంఘటనే. బహుశా అందుకే కాబోసు, అందరూ మమ్మల్నే చూస్తున్నారు. కిరణ్ చిన్నప్పుడు మా స్కూల్లోనే చదువుకున్నాడు. ఈ సంఘటన జరగడానికి సరిగ్గా వారం రోజుల క్రితం మేమిద్దరం వాషింగ్టన్ ఎయిర్‌పోర్టులో కలుసుకున్నాం. మళ్లీ ఇంత త్వరగా పలకరించుకోవాల్సి వస్తుందని నేను కలలో కూడా అనుకోలేదు. 'మా ఆఫీసు ఈ పక్క వీధిలోనే తాతా.

ఒక్క సారి రా.. అందరికీ పరిచయం చేస్తా' అన్నాడు కిరణ్. ఈ మధ్య కాలంలో నన్ను కిరణ్ అంత ఆప్యాయంగా ఆహ్వానించిన వారెవ్వరూ లేరు. మారు మాట్లాడకుండా అతనితో పాటు వెళ్లా. ఆఫీసు లోపలికి తీసుకువెళ్లి కొలీగ్స్‌నందరినీ పరిచయం చేశాడు. తన చిన్ననాటి సంగతులు జ్ఞాపకం చేసుకున్నాడు. బయటకు వచ్చిన తర్వాత 'అప్పుడప్పుడు వస్తూ ఉండు తాత..' అన్నాడు. నాకు కన్నీళ్లొచ్చాయి. హోదాలు, అంతస్థులు, అహంకారాలు, అభిజాత్యాలే కనిపించే సమాజంలోఆప్యాయత ఎదురయితే కన్నీళ్లే వస్తాయేమో!

నాది కిరణ్‌ది ఒక చిత్రమైన బంధం. నేను వాచ్‌మ్యాన్‌గా పనిచేస్తున్న స్కూల్లో కిరణ్ చదువుతూ ఉండేవాడు. ఇక్కడ మా స్కూలు గురించి కొంత చెప్పాలి. మాది నిజమైన మాంటిస్సోరీ స్కూలు. పిల్లలకు పూర్తి స్వేచ్ఛ ఇస్తే వాళ్లు అన్ని రంగాల్లో రాణిస్తారనే భావనతో మొదలైన స్కూలు. అందుకే మా దగ్గర ఉన్న పిల్లలకు స్వేచ్ఛ ఎక్కువ ఉండేది. నేను పేరుకు వాచ్‌మ్యాన్‌నే అయినా కొత్తగా చేరిన పిల్లలను స్కూలు వాతావరణానికి అలవాటు చేసే బాధ్యత నాదే. ప్రతి ఏడాది అనేక మంది పిల్లలు స్కూల్లో కొత్తగా చేరుతూ ఉండేవారు.

వాళ్లకు స్కూలు అలవాటయ్యే దాకా తిప్పుతూ ఉండేవాడిని. అలా నేను స్కూల్లో తిప్పిన పిల్లల్లో కిరణ్ కూడా ఒకడు. కిరణ్ వాళ్ల అమ్మ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్. ఆ ఏడాది ప్రాజెక్టు పని కోసం అమెరికాకు వెళ్లింది. దాంతో కిరణ్ బెంగ బెంగగా ఉండేవాడు. అందుకే నేను కిరణ్‌ను ఎక్కువగా చేరదీసేవాడిని. ఏడాది గడిచింది. కిరణ్‌కు స్కూలు అలవాటయిపోయింది. ఒక్కసారి వాతావరణం అలవాటు అయిపోయిన తర్వాత పిల్లలు సాధారణంగా నా దగ్గరకు వచ్చేవారు కాదు. కిరణ్ మాత్రం అలా కాదు. చాలాసార్లు దగ్గరకి వచ్చి కబుర్లు చెప్పేవాడు. కొద్ది కాలానికి కిరణ్ కూడా స్కూలు వదిలి వెళ్లిపోయాడు.

ఆ తర్వాత నా జీవితంలో కూడా అనేక మార్పులు వచ్చాయి. మా అబ్బాయి స్కాలర్‌షిప్‌లతో బీటెక్ దాకా చదువుకున్నాడు. ఎంఎస్ చేయటానికి అమెరికా వెళ్లాడు. అక్కడే స్థిరపడిపోయాడు. 'నాన్నా.. నాకు ఇక్కడ డబ్బులు బాగానే వస్తున్నాయి. నువ్వు ఉద్యోగం మానేయి' అని ఫోన్లు చేస్తూ ఉండేవాడు. కొడుకుకు ఉద్యోగం వచ్చి సంపాదన పెరిగిన తర్వాత మా ఆవిడకు కూడా నా ఉద్యోగం నచ్చటం మానేసింది.

'మా ఆయన స్కూల్లో పనిచేస్తారు..' అని ఒకప్పుడు గర్వంగా అందరితోను చెప్పుకొనే మా ఆవిడ నిరసన వ్యక్తం చేయటం మొదలుపెట్టింది. వాచ్‌మ్యాన్ ఉద్యోగం నాకు కేవలం వృత్తి మాత్రమే కాదని, ప్రవృత్తి అని- డబ్బుల అవసరం ఉన్నా లేకపోయినా పిల్లల కోసమైనా స్కూలుకు వెళ్తానని ఎన్నిసార్లు చెప్పినా వినేది కాదు. మా అబ్బాయికి పెళ్లిసంబంధాలు చూసేటప్పుడు కూడా ఈ విషయంలో అనేక ఘర్షణలు జరిగాయి. 'వాచ్‌మ్యాన్ కొడుకు అంటే వచ్చే సంబంధం కూడా రాదు. ఉద్యోగం మానేయండి. వాళ్లు ఇచ్చే ఐదు వేలు మనకు ఏ మూలకూ రాదు' అని పోరుపెట్టేది. అయినా నేను ఉద్యోగం మానలేదు. నాకు పిల్లలంటే ఇష్టం.

వాళ్లతో మాట్లాడటమంటే ఇష్టం. అలాంటప్పుడు స్కూలెలా మానేస్తా..? మా అబ్బాయికి పెళ్లైంది. వాడికి ఒక పిల్ల పుట్టింది. 'ఇక అక్కడ ఉన్నది చాలు. కష్టపడింది చాలు. ఇక్కడకు వచ్చేయండి..' అని వాడు ఫోన్లు చేయటం మొదలుపెట్టాడు. మా ఆవిడది కూడా అదే కోరిక. చివరికి ఉద్యోగం మానేసా. మేమిద్దరం రెండు నెలల కోసం అమెరికా వెళ్లాం. ఆరు నెలలు అక్కడే ఉండిపోయాం.

ఒక రోజు మా మనవరాలు వచ్చి- 'నువ్వేం పని చేస్తావు తాతా'' అని ముద్దుముద్దుగా అడిగింది. నేను పిల్లలను ఎలా తిప్పుతానో, వాళ్లకు స్కూలు వాతావరణం ఎలా అలవాటయ్యేలా చేస్తానో చెప్పా. అదంతా దాని ప్రాజెక్టు వర్క్‌ట. నేను చెప్పిన విషయాలన్నీ రాసి స్కూలు టీచర్‌కి ఇస్తే- వాళ్ల స్కూల్‌డేకి నన్ను గెస్ట్ ఆఫ్ ఆనర్‌గా పిలిచారు. 'కిందటి ఏడాది మేయర్‌ని పిలిచారు. ఈ సారి నీ వర్క్ చూసి ఇంప్రస్ అయ్యారుట. అందుకే నిన్ను పిలిచారు..' అని మా అబ్బాయి గొప్పగా చెబుతుంటే ఎలా స్పందించాలో కూడా అర్థం కాలేదు.

కళ్లలో నీళ్లు కూడా రాలేదు. సంతోషాన్ని మించిన స్థితి అది. నన్ను ఇండియాలో ఎవరూ ఎప్పుడూ గౌరవించలేదు. నా వృత్తిని గౌరవించలేదు. స్కూల్లో వాచ్‌మ్యాన్ ఉద్యోగం అతి చిన్నది. కొందరి దృష్టిలో అనవసరమైనది కూడా. కాని ఆ ఉద్యోగానికి ఉన్న ప్రాముఖ్యత, గౌరవం అమెరికా వాళ్లు గుర్తించారు. అమెరికా చెడ్డదని చాలామంది అంటూ ఉంటే విన్నా. కాని వాళ్లకు మనలా భేషజాలు లేవు. హెచ్చుతగ్గులు లేవు. 'ఎన్ని తెలివితేటలుంటే అంత పెద్ద ఉద్యోగం..' అదే వారి సూత్రం.

ఇండియాకి వచ్చేస్తుంటే ఎయిర్‌పోర్టులో కిరణ్ కనపడ్డాడు. అతనే నాకు గుర్తులేడు. అతను గుర్తుపెట్టుకొని మరీ నా దగ్గరకు వచ్చి పలకరించాడు. ఓ పెద్ద పూల బొకే కూడా కొనిచ్చాడు. నాకు చాలా ఆనందమనిపించింది. అమెరికాలో ఉంటే అందరూ కిరణ్‌లా అయిపోతారేమోననిపించింది. జీవితంలో తొలిసారి అమెరికాలోనే స్థిరపడిపోతే బావుంటుందా అనిపించింది. విమానం ఎక్కే ముందు మళ్లీ 'నీ దగ్గరకు వచ్చేస్తారా..' అని మా అబ్బాయికి చెప్పి మరీ వచ్చా.

ఇండియాకు వచ్చిన తర్వాత మళ్లీ కిరణ్‌ను చూస్తానని అనుకోలేదు. అక్కడ గౌరవించిన వారు ఇక్కడ గౌరవించాలనేం లేదు కదా. కాని నా అంచనాలు తారుమారయ్యాయి. కిరణ్‌లాంటి వాళ్లు మన దగ్గర కూడా ఉన్నారు. అలాంటి వాళ్ల కోసం నేను అమెరికాకే వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదని ఇప్పుడిప్పుడే అనిపిస్తోంది! 

- ANDHRA JYOTHI daily